Framtíðin þarf heiðarleg svör vegna Icesave

Það þarf blekkingarvilja til að búa til spurningar og svör um Icesave, sem finna má á island.is undir yfirskininu - hlutlaus upplýsingaveita stjórnvalda.

Á vefnum er m.a. spurt hvort Icesave geti haft áhrif á lánshæfimat Íslands og þá hvernig? Svarið er efnislega að matsfyrirtækin hafa þegar gert ráð fyrir að skuldbindingin falli á ríkið - undirskrift breytir því engu!

Þetta er svona sambærilegt og að sjúklingur spyrji lækni hvort hann meti lífslíkur sínar minni ef hann reyki? Læknirinn segir svo alls ekki vera - enda geri hann ráð fyrir að sjúklingurinn reyki!

Í svarinu segir einnig að erfitt sé að spá fyrir um viðbrögð matsfyrirtækjanna vegna samþykktar á Icesave. Er það? Þetta er t.d. metið í rannsókn Gaillard sem sýnir að 3 breytur útskýra 80% lánshæfimats. Ein þeirra er hlutfallið skuldir/tekjur. Önnur rannsókn sýnir að sex breytur útskýra meira og minna lánshæfimat þjóða. Ein breytan er hlutfallið erlendar skuldir sem hlutfall af útflutningi. Hvað er svona erfitt að meta?

Auknar skuldir vegna Icesave lækka lánshæfimat fyrir Ísland. Lægra lánshæfimat þýðir verri lánakjör. Verri lánakjör skerða lífsgæði, kalla á hærri skatta, skerða kaupmátt, draga úr fjárfestingum, veikja krónuna og veikja samkeppnisstöðu Íslands.

Er það til of mikils mælst að stjórnvöld færi fram heiðarleg svör vegna Icesave? Eða samþykkir þjóðin að framtíðinni sé fórnað á grunni aulafyndni, rökleysu og valdafíknar?

Haltur leiðir blindan

Kommisar Vladimir Špidla býður Íslandi nú ráðgjöf ESB til að takast á við atvinnuleysi. Mikilvægt - segir félagsmálaráðherra. Sérstakt - segi ég. Árangur ESB gegn atvinnuleysi hefur aldrei verið til fyrirmyndar. Lítið sem ekkert atvinnleysi hefur hins vegar verið til fyrirmyndar á Íslandi um langt skeið. Íslenskt efnahagslíf hefur sýnt sveigjanleika þegar áföll hafa dunið yfir og jafnan náð að aðlagast nýjum veruleika hratt. Meira segja í dag, ári eftir algert hrun bankakerfisins, þá er atvinnuleysi á Íslandi nú einungis 7,2% (september, Hagstofa Íslands) sem er mun lægra en meðaltal ESB (9,2%) og Evrulands (9,7%) svo ekki sé talað um jaðarríki ESB s.s. Írland (13%) og Spán (19,7%).

Eins og við var að búast fögnuðu Evrópusamtökin og ESB boðarinn Árni Páll „ráðgjöf“ ESB í atvinnumálum. Fyrirsögn fréttar Evrópusamtakanna í tilefni af komu Špidla er tilvitnun í kommisarinn „Evran tryggir stöðugleika“. Það að evran tryggi stöðugleika er vissulega kostur. Það er hins vegar bara hálf sagan. Sá kostur hefur alvarlegan ókost fyrir jaðarríki evrusvæðisins eins og fjöldi virtra hagfræðinga hefur bent á s.s. nóbelsverðlaunahafinn Joseph Stiglitz. Ókosturinn er að „stöðugleikinn“ kemur á kostnað sveigjanleika að bregðast við áföllum. Ef ekki er til staðar sveigjanleiki í gjaldmiðlinum að bregðast við áföllum þá kemur það fram í auknu atvinnuleysi.

Áföll hætta ekki þó svo að Ísland greiði árgjald til ESB og taki upp evru. Kostnaður „stöðugleika“ verður þá aukið og langvarandi atvinnuleysi.

Brjótum múra fortíðar

Á meðan 20 ára afmæli falls Berlínarmúrsins er fagnað rís aðskilnaðarmúrinn í Palestínu.

Aðskilnaðarmúrinn er ólöglegur samkvæmt Genfarsáttmálanum og brot á samþykktum Sameinuðu þjóðanna (SÞ). Alþjóðadómstóllinn í Haag úrskurðaði 2004 að múrinn skuli rifinn. En líkt og með sjálft hernámið þá fara Ísraelar sínu fram.

Stjórnvöld í Ísrael hafa verið fordæmd af SÞ í 65 skipti vegna brota á sáttmálum SÞ. Jimmy Carter, fyrrverandi Bandaríkjaforseti og friðarverðlaunahafi Nóbels, hefur ritað bók gegn stefnu Ísraels. Desmond Tutu biskup í S- Afríku hefur lýst Ísrael sem ríki kynþáttaaðskilnaðar og hvatt til alþjóðlegra refsiaðgerða. Ísraelsmenn halda samt sínu striki.

Íslendingum er málið vissulega skylt. Líkt og vitnað er um í ævisögu Abba Eban, fyrrverandi utanríkisráðherra Ísraels, þá átti Thor Thors sendiherra mikilvægan þátt í því að tryggja að Ísraelar fengju að stofna eigið ríki. Thor var árið 1947 framsögumaður nefndar sem skipuð var fulltrúum þriggja ríkja SÞ og átti nefndin að meta stöðuna í deilum Gyðinga og Araba og mæla með lausn. Íslendingar studdu málstað Gyðinga þótt Thor tæki einnig fram að ekki væri um endanlega lausn á deilunum að ræða.

Allt frá samþykkt SÞ hefur ríkt ófriður á þessu svæði.

Menn geta skálað og glaðst yfir falli Berlínarmúrsins fyrir 20 árum en aðskilnaðarmúrinn er enn í byggingu og það eru liðin 42 ár frá hernámi Ísraela, í sex daga stríðinu, sem á enn eftir að leiðrétta.

Spurningin er hvort við hin séum ekki föst inni í eigin múr sem hindrar réttláta sýn. Það er múr sektarkenndar og doða sem má rekja til illrar meðferðar á Gyðingum í seinni heimstyrjöldinni. Múr sem blindar okkur í málefnum Ísraels og Palestínu. Brjótum eigin múra fortíðar og látum þá ekki koma í veg fyrir lausnir til framtíðar.

Seðlabankinn dæmir í eigin sök

“Seðlabankinn lítur til ESB og segir núverandi peningamálastefnu ekki ganga til lengdar” er fréttafyrirsögn á pressan.is.

Á ég að hlæja eða að gráta?!

Ein helsta ástæða hrunsins er að eftirlitið brást. Bankarnir fengu að vaxa óhindrað og þegar þeir féllu þá felldu þeir einnig krónuna. Við hrun krónunnar hækkuðu gjaldeyris- og verðtryggð lán þannig að stór hluti heimila og fyrirtækja urðu gjaldþrota. Krónan hrundi vegna þess að gjaldeyrir sem flæddi inn í landið vegna hávaxtastefnu Seðlabankans vildi allur út á sama tíma þegar bankarnir féllu.

Glórulaus hávaxtastefna Seðlabankans er þannig helsta undirliggjandi ástæða fyrir hruni krónunnar og þar með ástæða þess að gjaldeyrishöft voru sett. Gjaldeyrishöftin færðu Ísland áratugi aftur í tímann. En þessi mistök Seðlabankans eru endurtekin mistök frá hruni krónunnar árið 2001. Í bæði skiptin stuðlaði hávaxtastefnan að vaxtamunarviðskiptum sem ullu síðan falli krónunnar þegar spákaupmenn urðu hræddir.

Hvernig taka stjórnvöld á þessum endurteknu mistökum? Jú með því að þeir sem mótuðu stefnuna og framkvæmdu 2001 og 2008 eru hækkaðir í tign! Már Guðmundsson aðalhagfræðingur Seðlabankans og helsti höfundur og “primus motor” í framkvæmd peningamálastefnunnar 2001 er gerður að seðlabankastjóra! Arnór Sighvatsson tók við sem aðalhagfræðingur á eftir Má og aðstoðarmaður hans var Þórarinn G. Pétursson. Arnóri og Þórarni var nýlega þakkað “gott starf” af núverandi stjórnvöldum og hækkaðir í tign?! Arnór varð aðstoðarseðlabankastjóri og Þórarinn er nú aðalhagfræðingur.

Þeir eru líklega vandfundnir sem bera meiri ábyrgð á hruni krónunnar 2001 og 2008. Það blasir því við að stjórnvöld horfa framhjá ábyrgð á hruni krónunnar. Hvernig má það vera? Það þjónar kannski þröngum pólitískum hagsmunum stjórnarflokkanna að hafa sína menn á réttum stöðum en þjónar það hagsmunum Íslands?

Skiptir trúverðugleiki Seðlabankans nú engu máli?

Það er langt síðan bæði Arnór og Þórarinn lýstu opinberlega yfir vantrú á krónuna – þeirrar sömu og gat ekki annað en hrunið vegna þeirrar stefnu sem þeir sjálfir framkvæmdu! Þessir snillingar sitja síðan allir saman í peningastefnunefnd og eiga að stuðla að endurreisn krónunnar og koma með tillögur vegna stöðunnar. Þeir víla ekki fyrir sér lýsa yfir hvað sé til ráða núna og þar með telja þeir sig geta greint það sem fór úrskeiðis í eigin stjórn peningamála!!

Kallast þetta ekki að vera dómari í eigin sök?!

Í hinu nýja ríkisvædda Íslandi gilda greinilega flokksskírteinin sem aldrei fyrr og vanhæfi verður þá aukaatriði.

Átti ekki að taka á pólitískri spillingu?

Ofurtrú á ofurtrú

Eftir á að hyggja virðist ljóst að stjórnendur íslensku bankanna höfðu fullmikla ofurtrú á eigin getu. Líklega hafði meira og minna öll íslenska þjóðin ofurtrú á íslensku útrásinni sem sést vel af því að margir víluðu ekki fyrir sér að taka mikla fjárhagslega áhættu. Þegar maður fylgist með Íslandi úr fjarlægð þá sýnist manni að þjóðin sveiflist nú úr því að hafa ofurtrú á eigin getu yfir í þjóð með ofurtrú á eigið getuleysi.

Við sveiflumst öfganna á milli en eitt virðist ekki breytast. Við höldum okkar ofurtrú. Stjórnvöld hafa ofurtrú á eigin lausnum. Stjórnarandstaðan sömuleiðis. Við höfum ofurtrú á eigin dómgreind.

Ofurtrú á eigin dómgreind er að sjálfsögðu ekkert sér-íslenskt. Um þetta er m.a. fjallað í fyrirtaks grein í New York Times þar sem 94% háskólakennara telja sig yfir meðaltali! Um 90% ökumanna telja sig betri bílstjóra en meðalmaðurinn! Ofurtrú er okkur semsagt eðlislæg.
Í dag sýpur þjóðin seyðið af ofurtrú gærdagsins á eigin getu í umhverfi sem við réðum ekki við. Spurningin er hvaða seyði við erum að súpa í dag? Ofurtrú á eigið getuleysi mun ekki ekki hjálpa. Er kannski fyrsta skrefið við úrlausn mála að vantreysta hæfilega eigin ofurtrú og opna með því fyrir aðrar skoðanir og þannig sjá ný tækifæri?

Getur verið að afstaða Samfylkingarinnar í Icesave málinu sé enn ein tegund af skaðlegri ofurtrú. Getur verið að það að hunsa efnahagstillögur stjórnarandstöðunnar sé önnur tegund af ofurtrú sem skaði þjóðina. Er það þá ofurtrú á flokka og flokksaga á kostnað framfara og endurreisnar? Spyr sá sem ekki veit.

Að sætta sig við kúgun er val

Í nýlegu Kastljósviðtali sá ég leiðtoga. Hann sló nýjan og þarfan tón. Eins og Ögmundur Jónasson orðaði það í téðu Kastljósviðtali, þá eru allir Alþingismenn í sama liði þegar kemur að því að verja hagsmuni Íslands og taka ákvörðun fyrir hönd okkar hinna.

Ögmundur Jónasson gegndi lykilhlutverki í að minnka þann skaða sem fólst í sumarútgáfu Icesave samkomulagsins. Sem hluti af stjórninni gat hann það með því að tryggja aukin lýðræðisleg vinnubrögð á þingi. Hann gekk óbundinn til leiks og óhlekkjaður af fyrirframgefinni niðurstöðu stjórnarinnar. Hann lagði áherslu á sátt um Icesave sem er eitt mikilvægasta mál okkar daga. Framlag Ögmundar var Íslandi til mikils framdráttar sem skilaði sér í vandaðri ákvörðun Alþingis.

Gæði ákvarðana og raunverulegt lýðræði ráðast af ferlinu. Þess vegna er aðskilnaðar framkvæmda- og löggjafarvalds svona mikilvægur og einn helsti mælikvarði á raunverulegt lýðræði. Gæði ákvarðana eru best tryggð þegar menn eru ekki bundnir af fyrirfram ákveðinni niðurstöðu. Ef byrjað er á því að ákvarða niðurstöðu þá er það mannlegt að leita uppi og heyra helst það sem styður þá niðurstöðu. Önnur sjónarmið og viðhorf verða undir og útkoman eftir því. Einn angi þessa kallast á ensku „confirmation bias“. Þessi óheppilega nálgun er ósköp mannleg og skýrð þannig að flest þolum við óvissu illa. Við viljum þess vegna minnka óvissu og með því að taka ákvörðun sem fyrst er óvissan minni og okkur líður betur. Gæði ákvörðunar líður hins vegar fyrir þetta. Í stefnumótun og stjórnun er þetta vel þekkt fyrirbæri og mikil áhersla lögð á að forðast slíkt - ef markmiðið er vönduð ákvarðanataka.

Nú á haustdögum ákvað stjórnin, án Ögmundar, að snúa til hins gamla verklags íslenskra stjórnmála. Stjórnin krafði sína þingmenn um fyrirframgefinn stuðning í Icesave - sem átti eftir að útfæra! Þetta er ekki mikið lýðræði eða vinnubrögð líkleg til árangurs. Þetta eru gömlu stjórnmálavinnubrögðin sem hafa lengi viðgengist á Íslandi. Aldursforsetarnir sem nú teljast leiðtogar Íslands hafa margoft sýnt að þau kunna lítið annað en gamla verklagið. Jóhanna lýsti því yfir þegar sumarútgáfa Icesave samningsins var kynnt að stjórnin þyrfti ekkert á þinginu að halda enda hefði stjórnin meirihluta. Hægt var að fá stimpil þingsins án umræðu. Jóhönnu fannst greinilega eðlilegt að stjórnarþingmenn styddu stjórnarmál blindandi enda höfðu þeir ekki kynnt sér málið þar sem gögnin lágu ekki fyrir!
Sama sagan endurtók sig í haust þegar Bretar og Hollendingar vildu breytt samkomulag. Jóhanna tryggði stuðning við Icesave innan Samfylkingarinnar - áður en útfærslan lá fyrir! Það segir allt sem segja þarf um þann flokk. Í sumar var hún og Samfylkingin sem betur fer stoppuð af.

Gamla ólýðræðislega vinnulag aldursforseta núverandi stjórnar er beinlínis skaðlegt fyrir Ísland. Um það vitnar skelfileg tillaga í Icesave sem nú liggur fyrir Alþingi. Þó flestir séu orðnir þreyttir á Icesave þá þarf að sýna staðfestu í þessu máli. Ég neita að trúa því að þingmenn ætli að láta þessa niðurlægingu ganga yfir þjóðina. Þá er þjóðin að taka á sig skuldir einkafyrirtækis sem okkur ber ekki að gera. Sé um það deilt og niðurstaða dómsstóla staðfestir slíkt þá leggur Jóhanna ennfremur til að Ísland afsali sér þeim rétti að slíkt sé sjálfkrafa leiðrétt. Það er lagt til að það verði þá Breta og Hollendinga að ákvarða hvort niðurstaðan skipti máli!?

Höfnum alfarið þeirri svívirðu sem stjórnvöld vilja leiða yfir þessa þjóð. Fyrirliggjandi tillaga er grundvölluð á mjög svo óvandaðri, ólýðræðislegri og gamaldags ákvarðanatöku. Stjórnin hefur hrópað úlfur úlfur margsinnis í ómerkilegum hræðsluáróðri sínum. Það sem gerist ef Alþingi hafnar Icesave er að Hollendingar og Bretar þurfa þá að sækja sinn rétt til íslenskra dómsstóla. Verði þeim að góðu. Þjóðin stendur þá eftir með minni skuldir en ella. Minni skuldir þýða að við erum í betri aðstöðu til að fá lánafyrirgreiðslu. Aukin skuldsetning er ekki forsenda fyrir lækkun vaxta – það er bull. Við þurfum ekki lán frá AGS og Norðurlöndunum. Ef þau verða notuð þá verður það til þess að lágmarka skaða erlendra spákaupmanna og eftir stendur enn skuldugri þjóð. Við ráðum yfir okkar eigin gjaldmiðli og við erum enn efnahagslega sjálfstæð.

Það að sætta sig við kúgun er val. Sýnum staðfestu og ábyrgð fyrir börnin okkar. Höfnum Icesave og sýnum þann manndóm að taka málin úr höndum þeirra sem beita kúgun.

Hin hliðin

Er það sanngjarnt að greiddur sé 10% fjármagnstekjuskattur þegar tekjuskattur á einstaklinga er margfalt hærri? Er ekki eðlilegt og sanngjarnt að leiðrétta þetta eins og stjórnvöld boða? Þetta hljómar kannski skynsamlega en það er önnur hlið á þessu máli.

Grunnstoðir ESB og EFTA byggja m.a. á því að fólk og fjármagn getur flætt óhindrað á milli landa. Ef lífskjör í einu landi versna þá getur fólk alltaf flutt úr landi. Á sama hátt er alltaf hægt flytja fjármagn og láta það vinna í öðru landi ef ávöxtun er ekki viðunandi. Á Íslandi eru að vísu tímabundin gjaldeyrishöft en þau geta ekki staðið lengi og það er og verður farið í kringum þau.

Hvað gerist við hækkun á fjármagnstekjuskatti? Tökum dæmi. Fjármagnstekjur teljast allar tekjur af fjármagni þ.m.t. verðbætur. Fjárfestar horfa hins vegar á raunvexti, þ.e. vexti umfram verðbólgu. Gefum okkur að 30% fjármagnstekjuskattur sé tekinn upp (úr 0% í 30%) í umhverfi þegar verðbólga er 10%. Gefum okkur einnig að fyrir skattahækkun þurfi 4% raunvexti til að fjárfestar velji að fjárfesta á Íslandi umfram önnur lönd. Eftir skattahækkun þá þurfa samsvarandi raunvextir að hækka úr 4% í 9,61% til að raunávöxtun sé jafngild fyrir og eftir skattahækkun!

Eins og þetta dæmi sýnir glöggt þá dregur hækkun fjármagnstekjuskatts úr hagkvæmni þess að fjárfesta á Íslandi. Fjárfestirinn getur þá látið fjármagn sitt vinna í öðrum löndum. Hluti fjárfesta mun gera það. Hvað gerist þá? Þá dregur úr fjárfestingum á Íslandi. Fjármagn leitar í auknu mæli út úr landi. Nýtt fjármagn leitar síður inn til landsins. Þetta mun veikja krónuna og þrýstingur verður á að hækka vexti til að bæta fyrir hækkun fjármagnstekjuskatts. Vextir þurfa að vera hærri til að styðja við krónuna. Verðbólga verður hærri vegna minni eftirspurnar eftir krónum. Með öðrum orðum. Hækkun fjármagnstekjuskatts mun stuðla að veikari krónu, hærri verðbólgu og hærri vöxtum.

Í stað þess að skoða hækkun fjármagnstekjuskatts út frá samanburði við tekjuskatt einstaklinga þá þarf að skoða fjármagnstekjuskatt milli landa. Það sama þarf að gera varðandi tekjuskatt einstaklinga enda getur fólk eins og fjármagn yfirgefið landið. Hin napra staðreynd er hins vegar sú að í efnahagslegu tilliti þá þarf Ísland nú um stundir nauðsynlega á fjármagni að halda.

Er hækkun fjármagnstekjuskatts skynsamleg fyrir Ísland og líkleg til að hjálpa til í endurreisninni?

Kaldur dagur - 9/11

Eftir sólríka og heita daga undanfarið hefur skyndilega kólnað. Það er engu líkara en að haustið sé að koma sér fyrir. Grá, þung og vatnsfyllt ský hanga yfir borginni - rigningin vofir yfir. Hitinn hefur lækkað um heilar 8 gráður. Það er kominn 11. september eða eins og heimamenn segja - 9/11. Fjögur stafabil, þrjár tölur aðskildar með skástriki, sem eru hlaðin tilfinningum og minningum.



Veðurfar sem hæfir deginum ... en veðurspáin einnig. Næstu daga á að hlýna og um helgina er spáð 26 stiga hita og sól. Semsagt, eftir hroll dagsins 9/11, þá er bjart og hlýtt framundan ...

Skuldir á verðbólgubál

Væri ekki indælt ef íslensk heimili skulduðu Zimbawe dollara? Þegar best lét á síðasta ári minnkaði slík skuld um helming að raunvirði eftir hverja 32 klukkutíma og 12 mínútur. Eftir vikuna stóð einungis 2% eftir af skuldinni vegna óðaverðbólgu.

Hefur þetta einhverja samsvörun við Ísland? Já og nei. Í fyrsta lagi er nú rætt um leiðir til að lækka skuldir heimila og það er vissulega hægt að lækka skuldir að raunvirði með verðbólgu ef skuldirnar eru á óverðtryggðum vöxtum en þó aðeins ef þeir vextir eru lægri en verðbólgan. Í annan stað liggur það fyrir að það eru bara tvær leiðir fyrir ríkissjóð að greiða skuldir sínar. Annars vegar með hækkun skatta og hins vegar með peningaprentun. Ef skuldir ríkisins eru orðnar meiri en mögulegar skatttekjur þá fækkar valkostunum niður í peningaprentun sem aftur ýtir undir verðbólgu.

Í síðustu viku tilkynnti Íslandsbanki að hann ætlar að lækka höfuðstól húsnæðislána myntkörfu- og verðtryggðra lána. Skilyrðið er að þeim sé breytt í óverðtryggð lán í krónum og þetta er gert í framhaldi af viðræðum við stjórnvöld. Þegar við þetta bætist, að skuldir ríkissjóðs stefna í hæðir sem setja spurningamerki við greiðslugetu ríkisins, þá er ekki að furða að spurt sé hvort þetta sé lausn stjórnvalda á skuldavanda heimilanna?

Ef landsmenn skulda óverðtryggðar krónur á vöxtum sem halda ekki í við verðbólguna og kynnt er undir verðbólgu með peningaprentun gerist a.m.k. tvennt. Skuldir skuldugra minnka og óverðtryggðar eignir rýrna. Þeir skuldugu verða ríkari og þeir ríkari verða fátækari.

Er þetta ekki draumur vinstri manna? Spyr sá sem ekki veit.

Einbeittur þrotavilji

Í dag samþykkti Alþingi að hagnaður banka sé einkavæddur en tapið og tjónið sé ríkisvætt? Auðmenn máttu hagnast þegar vel gekk en meirihlut Alþingis telur við hæfi að almenningur blæði þegar illa fer?

Hvenær samþykkti þjóðin þetta? Aldrei. Höfum við einhvern tímann undirgengist slíkt með Alþjóðasamningum? Nei. Breyttu neyðarlögin því? Nei, líkt og fjöldi lögfræðiálita vitnar um. Ef um þetta er hins vegar deilt þá þarf að leysa slíkt fyrir dómi.

Að samþykkja ríkisábyrgð er skaði sem þingmenn einir geta valdið þjóðinni. Því miður. Helsti ábyrgðarmaðurinn er Steingrímur J. Sigfússon. Vissulega tók hann við kefli m.a. frá fyrrum formanni Samfylkingarinnar sem lýsti því yfir að Ísland yrði að greiða Icesave til að forða tjóni fyrir bankakerfi Evrópu. En Steingrímur ætlar sér að fullkomna glæpinn.

Hegðun Steingríms er að vísu hætt að koma mér á óvart enda hefur hann sýnt það ótvírætt undanfarna mánuði að völd eru honum mun ofar hugsjónum. Hugsjónir, málefni og fyrirheit víkja eftir því hvort hann er í stjórn eða stjórnarandstöðu svo sem glögglega má sjá í þessu viðtali hér og fjöldi dæma undanfarið vitnar um.



Eftir búsáhaldabyltinguna stöndum því uppi með stjórnvöld sem að mínu viti sýna ansi einbeittan þrotavilja fyrir hönd íslensku þjóðarinnar. Að færa skuld sem okkur ber ekki að greiða yfir á þjóðina sem getur auðveldlega komið okkur í þrot. Vissulega bæta fyrirvarar hörmulegan samning sem átti að keyra í gegnum þingið. En fyrirvararnir breyta þó engu um þá staðreynd að okkur ber ekki að greiða þá hundruði milljarða sem um ræðir. Það er kjarni málsins. Þessi sömu stjórnvöld vilja nú að þeir sem ollu skaðanum verði dregnir til ábyrgðar. Gott mál. Með samþykkt ríkisábyrgðar verður hins vegar til hvað mestur skaði vegna hrunsins – ekki fyrr.

Þess vegna verður að draga þá til ábyrgðar sem samþykkja Icesave. Þar er klárlega verið að skaða þjóðina að óþörfu og skaðinn er algerlega fyrirséður. Þar fyrir utan er Icesave of stórt mál fyrir meirihluta þingheims að ákveða. Að taka á sig skuldir og tjón sem einkafyrirtæki veldur ætti bara að vera þjóðarinnar að ákveða. Greiðsluvilji þeirra sem fá slíkan reikning næstu áratugina verður ekki mikill ef nokkur. Eigum við þá að fara á hnéin og biðja um skulda-niðurfellingu? Það verður þá undir Bretum og Hollendingum komið að ákveða. Þær þjóðir kunna að gæta hagsmuna sinna. Kunnum við það?

Ef fjölmiðlalögin ollu á sínum tíma gjá á milli þings og þjóðar þá er hér um mun stærra mál að ræða.